Don’t count the days. Make the days count.
In het trappenhuis van ons kantoor in Woerden hangt een manshoge foto van Muhammad Ali, met zijn bekende quote: “Don’t count the days, make the days count.” Bedoeld als inspiratie. Maar feit is dat veel van dit soort teksten na verloop van tijd sleets raken. Ik loop er al jaren langs, en het had voor de hand gelegen dat ik de tekst al helemaal niet meer zag. Totdat vandaag plotseling een hele knikkerbaan van gedachten rondom deze quote aan het rollen ging. Het startpunt: de toegewijde medewerkers uit onze GO Circle.
Hoe vaak zie je niet in organisaties dat medewerkers de klok wel vooruit willen kíjken. Anders gezegd: ze komen stipt op tijd (of net iets te laat) binnen en klappen om precies 17:00 hun laptop dicht om naar huis te gaan. Objectief gezien valt hier niets op aan te merken. Werkgevers betalen voor acht uur werk per dag, en acht uur is wat ze krijgen. Of die uren productief zijn of niet, dat kun je in die zin ook niemand kwalijk nemen. Zo zitten arbeidsovereenkomsten nu eenmaal in elkaar. Toch vind ik dat zo zonde. Het zou zo veel meer kunnen en (vanuit de GO Circle geredeneerd) móeten zijn.
Tijdens mijn eerste werkende jaar werd er op kantoor gesproken over “Jacques 40-45”. Dat was de bijnaam van de voormalige directeur. En niet een bijnaam die complimenteus bedoeld was. Ik heb een jaar lang in de veronderstelling geleefd dat de man er een nogal oorlogszuchtige stijl van leidinggeven op na had gehouden. Misschien was dat ook wel zo, maar daar kwam zijn bijnaam niet vandaan. Hij schijnt ooit gezegd te hebben dat hij van mensen met een contract van 40 uur verwachtte dat ze tenminste 45 uur werken. Belachelijk! Hoe kon hij dat nu verwachten? 40 uur betalen is 40 uur werk. En als nietsvermoedende starter was ik het daar natuurlijk roerend mee eens, hoewel ik het hele verhaal maar uit de derde hand had.
Nu, zo’n 25 jaar en wat grijze haren verder, heb ik zo mijn eigen ideeën over wat hij ermee zou kunnen hebben bedoeld. Hoewel ik van niemand verwacht dat hij structureel meer werkt dan we hebben afgesproken, hoop ik dat mensen het soms toch doen, niet omdat het moet, maar omdat ze het wíllen. Omdat ze met iets bezig zijn dat ze zó intrinsiek motiveert dat de tijd er even niet toe doet. Het draait om motivatie, niet om een paar uur ‘gratis’ werk in de week.
Mogelijk heb je wel eens gehoord van Flow. De door Mihaly Csikszentmihaly geïntroduceerde term voor een staat van werken waarin de tijd verdwijnt. Omdat je iets aan het doen bent waar je goed in bent, wat je leuk vindt, en waar je volledig in op kunt gaan zodat het bijna moeiteloos lijkt. Hoewel de onderzoeken rondom dit fenomeen nogal tegenstrijdige resultaten laten zien, herkennen veel mensen zich wel in dit gevoel. Of het nu in een hobby, een sport of een werksituatie is.
Voor dit verhaal is vooral de werksituatie interessant. Immers: iemand die werkt in staat van Flow is niet bezig met de klok. Die is aan het doen “waar zijn hart ligt” en werkt vanuit passie en, daar is ie dan: toewijding. Dit gevoel gun ik iedere medewerker: om met zoveel toewijding te werken dat plezier, waardering en resultaat het logische gevolg zijn. Dan is de klok even minder belangrijk. Dan is een keer een dag van 9 uur ineens geen belasting meer. Je hebt het waarschijnlijk niet eens door.
Moet het dan altijd meer zijn? Zeker niet. Kan het ook in mínder dan de afgesproken werktijd? Natuurlijk! Ik realiseer me heel goed dat niet iedere functie die vrijheid biedt. Maar wanneer de mogelijkheid er is, zouden de uren in een arbeidsovereenkomst veel meer richtinggevend kunnen zijn in plaats van absoluut. Een slimme leidinggevende stuurt op motivatie en de resultaten daarvan. Want voor een toegewijde medewerker zijn de uren secundair. He doesn’t count the hours, he makes the hours count.
Dit artikel is geschreven door
Verwante artikelen
